Ik kan mijn geluk niet.
De zon schijnt ben een Lente mens en geniet er met volle teugen van.
En een stukje verder deze sneeuwklokjes.
Een beetje verdwaald lijkt mij zo midden in het bos maar zo lief om te zien.
Thuis in de kamer heb ik
Ik kan mijn geluk niet.
De zon schijnt ben een Lente mens en geniet er met volle teugen van.
En een stukje verder deze sneeuwklokjes.
Een beetje verdwaald lijkt mij zo midden in het bos maar zo lief om te zien.
Thuis in de kamer heb ik
Lang geleden dat er zoveel sneeuw in onze tuin te zien was.
Gisteren de hele dag regen dus reden genoeg om op mijn kamertje verder te gaan met de lapjes quilt voor Lisa.
Ben inmiddels klaar met het knippen en sorteren van al de lapjes die ik had dus maar een begin gemaakt met de rijen nummeren en dan aan elkaar spelden.
Een kleindochter die 28 mei 2021 4 jaar wordt.
Een paar koude regendagen.
Een la vol lapjes.
Die nodig verwerkt moeten worden.
Een goede naaimachine.
En eigenlijk voldoende tijd.
Dat zijn de benodigdheden voor een quilt.
Dus snijden maar, allemaal blokjes van 10x10.
Een papiertje met de aantallen erop want dat is wel handig bij het tellen.
Even terug in de tijd want het is nu behoorlijk koud en dat was afgelopen augustus echt niet het geval. Wij stonden toen in Drenthe op een camping.
De temperatuur was 30 graden of meer dus een heel verschil met de vorst en koude van dit moment.
Dat was ook de reden dat manlief en ik vaak s'morgens heel vroeg op pad gingen.
De opkomende zon de rust en een heerlijke temperatuur zo vroeg in de morgen was geweldig. Ook de dieren die je tegenkomt zie je overdag niet vaak.
Maar wat ik nog nooit eerder in een toilet gebouw op een camping gezien heb was dit.
Een quilt.
Zo mooi gemaakt.
Ik heb er met bewondering naar staan kijken.
En dan is het 31 December 2020 en tijd om het jaar te overdenken.
Voor manlief en mij een heel bijzonder jaar en heb ik ook heel lang getwijfeld of ik op dit blog wel zou vertellen wat ons is overkomen.
Het was een jaar waarin wij genoten hebben van fietstochten en Nederland nog weer beter hebben leren kennen.
Wij sluiten het kampeer seizoen altijd af met een verblijf in Zeeland mijn favoriete stukje Nederland.
En dan is het Oktober en zal het vanwege corona zondag de 18de een sobere 76ste verjaardag van manlief worden "denken we" maar het zal allemaal anders gaan.
Als hier op 16 Oktober om 8 uur in de morgen de buurman in zijn pyama in paniek aanbelt niet meer in staat om 112 te bellen en vraagt om mee te komen omdat het met zijn vrouw niet goed is.
Terwijl ik 112 bel loop ik samen met manlief naar zijn huis en vinden haar.
Ze is al overleden en wij zien dat ze daar zelf voor gekozen heeft.
Ik ben de man van 112 zo dankbaar dat hij mij geholpen heeft om niet in paniek te raken maar de dingen te doen die gedaan moesten worden totdat de hulpdiensten kwamen.
Wij kunnen het nog steeds niet begrijpen en ik/wij vragen ons nog steeds af of we altijd wel goed naar haar geluisterd hebben of signalen over het hoofd hebben gezien?
We zullen het nooit weten.
En als je dan 4 weken later weer afscheid moet nemen van een goede vriend die na 53 jaar vriendschap en 3 maanden knokken tegen kanker de strijd verliest besef je weer eens dat je van iedere dag iets moois moet proberen te maken.
En dat is wat ik in 2021 wil gaan proberen.
Weer met lapjes en draadjes aan de slag dingen afmaken want de laatste maanden is daar niets van gekomen. Gewoon geen zin om dingen op te pakken.
Ik hoop dat de donkere dagen weer snel voorbij zijn en ik weer net als afgelopen zomer met mijn voeten in het water aan het strand van Zeeland kan staan gewoon in alle rust kijken denken en genieten van zon en zee.
Wens iedereen een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig liefdevol en gezond
2021
Groeten
Marga
Dit artikel stond afgelopen maandag in de krant.
Zoals ieder jaar is het mijn taak om gevulde speculaas te bakken.
Zelf spijs maken van pure amandelen is toch lekkerder.
Niks mis met de kwaliteit uit de supermarkt maar ik ga voor puur.
Zaterdag was het dan zover.
Na veel spanning zijn Sinterklaas en Zwarte Piet eindelijk aangekomen in ons kleine landje.
En nu maar wachten of hij ook langskomt.
De schoorsteen in het huis van onze dochter en haar gezin is er helaas niet meer maar daar is wat op gevonden.
En zo kunnen kleindochter en kleinzoon toch zingen voor de haard.
Zie ze zitten geweldig toch, ik hoop ze op 5 dec. weer te zien want dat is al te lang geleden.
Fijne gezonde week.
Groeten
Marga
Het is herfst dat is buiten duidelijk te zien.
Vandaag is het 14 dagen geleden dat mijn lieve buurrouw is overleden ze maakte ook droomdekentjes en
dit
dekentje dat nog niet af was sierde haar kaart en lag op haar kist bij het afscheid.
Nog steeds zijn manlief en ik ontdaan en kunnen het nog niet geloven.
Maar wat mij vanmorgen is overkomen is ongelofelijk.
Wij hadden al twee weken geen radio en tv gids ontvangen dus dan maar even bellen om te vragen hoe en waarom wij het blad nog niet hadden gekregen.
Het antwoord van de dame was
" Maar mevrouw in ons systeem staat dat u bent overleden ".
Dit komt wel vaker maar ik kan het maar moeilijk begrijpen en ben er een beetje ontdaan van. Juist nu.
Wens iedereen alle goeds toe het wordt mooi weer geniet van alles om je heen.
Groeten
Marga
Geen zin dan maar zin maken was altijd een gezegde van mijn Moeder.
Dus aan de slag maar om te vertellen dat wij in September in Zeeland zijn geweest en hebben genoten van de natuur zee strand en fietstochten.
Worden er appels geplukt
Liggen er ook veel appels op de grond waar niets mee gedaan wordt zo jammer.
en appels ook wel eens verliefd zijn en elkaar niet los kunnen laten.
Op een van de fietstochten op Walcheren kwamen wij dit
straatnaam bordje tegen.
Een gewoon boerenweggetje prachtig om te fietsen maar of de naam klopt?
Aan het einde van zo'n dag is het tijd om de voetjes rust te geven.